Bîr çoğunuzla ragbi oyuntuluğundan, takım yönetltlllğlmden ve federasyon görevlerimden tanışıyoruz, "Rugby Türkiye" dergisindeki bu köşede ülkemizdeki ve dünyadaki ragbi hakkında birçok konuda makalelerimi paylaşatağım, Tüm ragbi tamlaşma ve tanıdıklara İçten sevgilerimi sunarım.

Tüm spor branşları gün geçtikçe yaygınlaşıyor. Hem artan sporcu sayısı hem de artan televizyon yayınları sayesinde hemen hemen tüm branşlarda artan bir spor hacmi görüyoruz. Ülkemizde ragbinin başlaması da bu yaygınlaşmanın sonuçlarından biri. Arkadaşlarım televizyonda bu sporu görüp "Neden bizde bir takım kurmuyoruz?" diyerek bu spora başladılar, ben de onlarla tanıştıktan sonra bu spora başladım. Oyun kurallarını televizyonda maç izleyerek öğrenmeye çalışıyorduk o dönemde. Sonra da kendi imkânlarımızla, aramızda idman ve maç yaparak kendimizi geliştirmeye çalışıyorduk. Ama aslında, baştan beri göz ardı ettiğimiz, sporun ilk şartlarından biri olan (belki de ilki) konu vardı ve bu eksiğimizi hiç gideremedik: "Saygı".

 

Elbette her spor müsabakasında takımlar ve oyuncular sahaya kazanmak için çıkarlar ve ilk hedefleri kazanmaktır. Ancak kazanmak her şey değildir, çünkü kazanmak için önce oyunun kurallarına göre oynanması gerekir. Kurallarına göre oynanmayan bir oyun nasıl kazanılabilir? Peki, maç yapmanın diğer gerekleri nelerdir? İstemek, karar vermek, idman yapmak, kuralları öğrenmek, takım sporcusu olabilmek, arkadaş olabilmek, disiplinli olabilmek, saygılı olabilmek vb. Bu liste uzatılabilir ve en sonunda da maç oynayarak kazanmak gelir. Bu listedekilerden "saygı" maddesi ulusal ragbi ligimize önceki yıllarda katılmış ve bu yıl katılan takımlarımızda eksikliği en çok hissedilen madde.

Saygı hak edilmelidir, öncelikle karşımızdaki- ne (takım arkadaşı, rakip, kurallar, hakem, koç vb.) saygı duymalıyız ve bunu göstermeliyiz ki kendimiz de saygıyı hakedelim. Karşımızdaki insanın kişiliğine, fiziksel güvenliğine, oyun içindeki haklarına, oyun kurallarına saygı göstermezsek ve bunun sonucunda da saygı görmezsek bırakın lig maçı oynamayı mahalledeki toprak alanda kendi aramızda sevens maçı bile nasıl yapabiliriz? Nasıl yapılamayacağını 28 Kasım'da Marmara Üniversitesi Besyo Stadın'da oynan İstanbul Lions ve Avrasya R.K maçında gördük. Keşke tüm ragbi camiası orada olsaydı da, hepimizin ders alması gereken olayları görseydi. Geçmiş yıllarda da bitirilemeyen benzeri maçları yaşadık.

Saygı, sadece bizim ragbi camiamızın değil tüm dünya sporunun bir sorunu. En önemli spor organizasyonlarından biri olan şampiyonlar liginde çoğu reklamlarda ve tabelalarda "respect" yazar, dikkat edeniniz olmuştur. Ragbi sporu ise saygı disiplinine en çok ihtiyaç duyan branşlardan biri. Ragbi hepimizin bildiği gibi doğası gereği fiziksel sertliği ve adrenalini yüksek olan ve maç içinde oyuncuların sinirlerinin sık sık aşırı gerilmesine zemin hazırlayan bir spor. Bu özellikleri nedeniyle de diğer spor branşlarına göre mental olarak sinirlerini daha iyi kontrol edebilen oyuncuların yapabileceği bir spor. Bu mental kontrol ve saygı ihtiyacı karşılanmadığı zaman ödenen bedel çok ama çok ağır oluyor. Nedir bu bedeller? Harcanan zaman ve emek. Yani en değerli ve geri getirilemeyen varlıklarımızdan ikisi. Örnek yukarıda bahsettiğim maç. Benzeri durum geçmiş yıllarda da birçok maçta yaşandı ve bu maçlarda tamamlanamadı.

Takımların oyuncuları, koçlar, kulüp veya üniversite görevlileri, federasyon görevlileri hatta aileler. Herkes maçların oynanması için zaman ve emek harcıyor. Sonra maç günü gelip çattığında diğerlerine duymadığımız ve göstermediğimiz saygı eksikliğimiz yüzünden yapılan maçtan keyif alamıyoruz ve kurallara uygun maç oynayamıyoruz. Aksine kavga ve dövüş içinde sinirler bozuluyor, yaralanmalar oluyor. Herkes, oyuncular izleyiciler ve görevliler maça bunları yaşamak için mi geliyor? Tabii ki hayır. Spor yapmaya, yaptırmaya ve yapılan spordan keyif almaya geliyor. Bu keyfi bozmaya kimin hakkı olabilir?

Elbetteki ülkemiz ragbisi olarak gerek TRF'nin gerek kulüplerin gerekse oyuncuların kısaca herkesin eksikleri var. Yıllarca önce korumalı futbol ülkemizde nasıl başladıysa, ragbide oradan başladı ve eksiklikler gün geçtikçe gideriliyor. Hiçbir gelişim birden bire olmuyor. Birbirimize hem sahada hem saha dışında saygı duymazsak, dinleyip anlamak yerine bağırıp aynı anda konuşursak ve sürekli suçlarsak eksiklerimizi nasıl gideririz? Bu eksiklikler giderildiği zaman ülkemizde, gelecekde uluslararası organizasyonlar yapılacak veya takımlarımız başka ülkelerde organizasyonlara katılacak. Eğer saygı göstermeyi öğrenmezsek gerek IRB gerekse FIRA-AER organi¬zasyonlarına katılamayız, katılsak da çok büyük cezalar alırız.

Yakın zamanda yapılan ragbi dünya kupasını izleyenlerimiz olmuştur. Oradaki sporcuların rakibe ve kurallara olan saygısının ne derecede yüksek olduğunu da görmüşlerdir. Ülkemiz ragbisi olarakh edefimiz dünya ragbisindeki bu seviyeyi yakalamak olmalıdır. Ulusal ligimizin başladığı yıllardan beri gerek oyuncu gerek kulüp yetkilisi gerekse federasyon görevlisi olarak yakından takip ettiğim teknik ve organizasyon anlamında aşamalar kaydettiğimizi söyleyebilirim. Ancak bu aşamaları spora ve karşımızdakine saygıda sağlayamadık. 

Peki, ne yapılmalı? Bu konuda tüm kulüp ve üniversite yetkililerine, koçlara, Türkiye Ragbi Federasyonuma, ragbi deneyimine sahip büyüklere ve ailelere görev düşüyor. Bu görev yapılmaza, bitirilemeyen maçlar, sakatlanan sporcular, kavgalar ve bozulan moraller devam edecek. Ragbi sahasına çıkmak için kaslı olmak, hızlı koşmak, cesur olmak, tribünde izleyicisi olmak, kural bilmek yeterli değildir. Ragbi sahası oyuncuların birbirlerine ve diğer görevlilere küfür edebileceği, yumruk ve tekme atabileceği yer değildir. Oyuncu formayı giydiği andan itibaren aynı formadan rakipde de olduğunu ve saygıyı hakettiğini, o formayı kendisine verenlere de ödenmesi gereken bir karşılık olduğunu unutmamalıdır. Bu karşılık bugünkü şartlarda kurallara uygun, oynaması ve izlenmesi keyif veren, herkesin katılmakdan onur duyacağı ve sorunsuz bitirilen maçlar ve ulusal lig olmalıdır. Yarın daha büyük hedeflere ulaşabilmek için bu gereklidir.

RUGBYTÜRKİYE DERGİSİ

Ragbi öyle bir oyun ki çok sade bir biçimde başlamış, daha sonra dünya çapında, büyük stadyumların inşa edilmesine, iç içe idari yapıların oluşmasına ve komplike stratejilerin geliştirilmesine neden olmuş, ilgi ve heyecanla büyük insan kitlelerini birleştiren çok yönlü ortak bir aktivite olmuş.

Ragbi, yalnızca oyun oynamanın ve birbirine desteğin dışında aynı zamanda cesaret, sadakat, sportmenlik, disiplin, takım oyunu gibi, sosyal ve zihinsel faaliyetleri de harekete geçiren bir spor dalı.

Bence Ragbi'nin en büyük özelliği; ekip çalışmasını, anlayışı ve işbirliğini inşa etme¬sidir. Ragbi; okulda, üniversitede, kulüplerde, arkadaşlar arasında, amatör veya profesyonel anlamda; fiziki özellikleri, becerileri, cinsiyetleri ve yaşları ne olursa olsun, herkes tarafından oynanabilecek bir spordur.

 

Takım ruhu, Ragbi ruhunun temel bileşimlerinden biridir. Bireysel performans arayışı, kimi zaman, kolektif çıkar karşısında silinmelidir. Ragbi'de cömertlik, özveri, karşılıklı anlayış, hatta alçakgönüllülük, kazanma isteği kadar övülmeye değerdir. Ragbi aynı zamanda bir dayanışma okuludur. Kişisel bir taahhüt, kendini aşma ve mükemmeli arayış isteğidir. Fizik disiplini, bu sporun gereğidir. Mücadeleci ruh, kazanma isteği bu sporun vazgeçilmezlerindendir. Ragbi oynanmaya başladığından bu yana onu diğerlerinden farklı kılan oyunun özünde mevcut olan rakibe cesurca karşı koyma özelliğidir. Ancak, tüm bu duygular, kendini kontrol etme ve ötekine saygı duygularıyla birleşince ancak anlam kazanmaktadırlar.

İlk bakışta oyunun için-deki temel ilkeleri fark etmek oyunun sürekli izleyicisi olmayanlar için zordur, çünkü oyunun ilkeleri tezat gibi görünür. Örneğin topu kazanmak için rakibine son derece güçlü fiziksel bir müdahalede bulunmak, rakibine zarar vermek veya sakatlamak amacı taşımaz, sadece pozisyon kazanma amaçlıdır.

Ragbi, kişinin kendisine ve be-denine olduğu gibi, başkalarına saygı duymasıdır. Şimdi söyleyeceğim şey çok önemlidir: "Ragbi, bir savaş olmadığı gibi rakip de düşman değildir". Karşılıklı saygı eşliğindeki rekabet gücü, oyuncu ya da izleyici olsun, kişiyi haysiyetli olarak yetiştirebilmek için gereken koşuldur. Ragbi ruhuna sahip olmak; iyi bir oyuncu, kurallara, hakeme, rakip oyuncuya ve partnerlere saygı duyan, zafer kazanıldığında alçakgönüllülük gösteren, yenilgi halinde kin beslemeyen bir oyuncu olmaya çalışmaktır.

Ragbi şiddete ve kaba davranışlara karşı savaşır. Ragbi temsil ettiği değerlerini uzun 

yıllar korumuş ve koruyacaktır. Kadın, erkek, deneyimli, de-neyimsiz oyuncu, antrenör, hakem, eğitmen, yönetici, aile, taraftar, izleyici, sponsorlar, bu konuda uzman gazeteciler, yani bir şekilde Ragbi'ye katılan herkes, bu sporun taşıdığı değerlerin temsilcileridirler. Bireysel ve bütün olarak, bu değerleri savunmanın ve ragbinin tanıtımının sorumlularıdırlar.

Ragbi, kökleri, sosyal seviyeleri, görüşleri ve inançları ne olursa olsun, insanları, mücadele duygusu etrafında birleştirir. Bir çeşit hoşgörü, dayanışma ve insanları kaynaştıran bir faktördür. Mükemmel bir özgürleştirme ve kaynaştırma aracıdır. Tıpkı yeni vizyona giren ve Ragbi temalı bir film olan, Clint Eastvvood imzalı "Yenilmez" filminde anlatıldığı gibi.

Ragbi düya çapında erkek ve kadınlar tarafından oynanır. 6-60 yaş arası 3 milyon insan düzenli olarak bu oyuna katılır. Ragbi de ihtiyaç duyulan beceri ve fiziksel gereksinimler çok çeşitlilik gösterdiği için bireyler içinde bir fırsattır.

İşte bana göre Ragbi budur. Bir çok sporun nitelikleri sulandırılmış ve şikelerle boğuşurken, Dünya sporunun temiz yüzü Ragbi, etik davranış ve dürüst oyun yeteneğinden haklı olarak gururludur.