Kendisine C.Ü. Kartallar ekibi ve Cumhuriyet Üniversitesi olarak çok şey borçluyuz. Kendisi yıllarca Azerbaycan’da Ragbi oynamış ve başarılı bir askeri hayattan sonra Ragbinin içinde daha profesyonel olarak devam etmiş. Yıllarca takımlar yetiştirmiş, organizasyonlar düzenlemiş ve Ragbiyi ülkesinde ve komşu ülkelerde geliştirmeye kendisini adamış. Türkiye’de bu işe Sivas’ta başlamış. Bu benim için en azından çok çok büyük bir şanstı. Kendisinden hem hayat görüşü ile hem de oyundaki profesyonelliği ile çok şey öğrendim. Öğrenmeye de devam edeceğim… Şimdi sorularımızla biraz Emil Hocamı terletelim.

Emil Aliyev: Bana bu fırsatı verdiğiniz için ben teşekkür ederim.

EA: Eşim Cumhuriyet Üniversitesi Mimarlık Fakültesinden davet aldı ve kabul etti. Ben ne yapacağımı düşünüyordum ve en büyük sorunum Sivas`ta Ragbi takımı olup olmadığıydı… Sivas’ta Ragbi takımı olmadığını öğrendiğimde çok üzüldüm. Ama sonra bir takım kurabileceğimi düşündüm. Sivas`a geldiğim gün bu fırsatı buldum. Sivas Spor İl Müdürlüğüne başvurdum. Onlar da bana önce üniversitede bir takım kurmam gerektiğini tavsiye ettiler.

Yönümü üniversiteye ve Spor ve Kültür Daire başkanı Gülderen Bostancı’ya çevirdim. Kendisi ile görüştüm ve Cumhuriyet Üniversitesi’nde takım kurma izini aldım.

İlanlar yaptım ve üniversite fakültelerine afışleri astım. İlk zamanlarda 3-4 kişilik bir grup Ragbiyle ilgilendi ve bu grup bana her tür işlerimde destek oldu. Ben bana bu günlerde destek olan Atakan Gürbüze’ teşekkür ederim. Zorluklar her zaman var ve biz onları aşacağız. Ben bu zorlukların giderilmesinde Gülderen Hanım’a ve Aydın Bey’e de teşekkür ederim. En mühim olanı bizim antrenman yapmak için sahalarımız var!

EA: Şimdi Ragbi Türkiye`de yeni bir spor. Bu demektir ki ragbici (yani Ragbiyle çocukluktan beri antrenman yapan) yok. Çoğu kişi diğer sporlardan Ragbi takımlarına katılmış. Ve bu ülkede yeni bir spor için normal bir durum. Ama ben bir şey gördüm, daha doğrusu göremedim: Federasyon denilen kurum… Bir yerlerde var olabilir ama ben bir sene içinde onu bulamadım. Normal bir federasyonsuz ileri gitmek zor.

EA: İnanç yaşamımızın %50’si. Ve elbet her şey değişecek ve Türkiye uluslararası turnuvalarda kendine layık, ismine layık, bir yer alacak!

EA: Her sporun geleceği çocuklar! Bakü`de benim bir projem var "rugby-5”. Bu projenin amacı okullarda Ragbiyi tanıtmak ve çocukları Ragbiye kazandırmak. İnşallah, bu projemi ben Türkiye`de yapacağım. Doğrusu, projemi Türkiye’de bir sene içinde bulamadığım federasyona takdim etmeyi düşünüyordum. Ama şimdi hiç kimseyi beklemeyeceğim ve ilk olarak, inşallah, okullarda Ragbiyi Sivas`ta kuracağım. Malum, Sivas`da Türkiye Cumhuriyeti’nin temeli atıldı, ve davamız bizde Türkiye’de ilk olarak çocuk ragbisini kurmak!

EA: Yeni Zelanda ve Gürcistan milli takımları… Çoğu kişinin Ragbiye gelişi Haka dansından başlıyor. Ama benim için böyle değildi. Benim gelişim eski bir dizide Fransa – İngiltere maçı oldu. Ama Yeni Zelanda milli takımın oyunu gönlümü aldı.

Gürcistan milli takımı – Azerbayca’nın komşusu ve dost ülke. Gürcistan Ragbide Avrupada ilk 7 takım içinde. Ve Azerbaycanlı ragbiçiler sık sık Gürcistan’da turnavalara ve setifika seminerlerine katılıyorlar. Hem de Gürcü ragbiçiler içinde benim değerli arkadaşlarım var.

EA: Evet, Gürcistan`da antrenörlük seminerlerini bitirdim ve Azerbaycan`da Gürcistan Ragbi Federasyonu tarafından verilen hakemlik ve antrenörlük seminerlerini bitirdim. Son bitirdiğim 2004 yılında Tiflis'de AER-FİRA (bugün tanınan Rugby Europe) tarafından düzenlenen Uluslararası 2.Kademelik Antrenörlük semineri. İRB (World Rugby) tarafından Bakü'de geçirilen Antrenörlük semineri bitirdim. Ve World Rugby tarafından Online sınavlardan her sene geçiyorum. Tüm bu Sertifikaları World Rugby resmi sitesinden kotrol edilebilir.

EA: Ünilig Turnavası zamanında birkaç takımın antrenörleriyle konuştum. Herkesin durumu zor… İster Ünilig’de, ister TRF Lligi’nde… Takımların durumu (elbet, konuştuğum takımların) hiç iyi değil. Çim saha, antrenman için mühim malzemeler vs. Her takım sadece Ragbi sevgisiyle yaşıyor. Ama bu Türkiye`de Ragbinin ileri gitmesi için yeterli değil.

EA: Henüz bir şey söylemek için çok erken. Takıma oyuncu topluma işi biraz zor gidiyor. Ama hiç umudumu kaybetmiyorum. Her için başlangıcı zor, sadece fazla çalışmamız lazım ve hayelleri gerçekleştirmek!

EA: Zaten Azerbaycan ile Türkiye arasında fark görmüyorum. Biz bir milletiz, sadece tarih bizi memleketlere böldü. İnşallah, Azerbaycan ve Türkiye Ragbisi uluslararası turnavalarda kendi sözünü söyleyecek!

Hayır. Daha eski bir geçmişi var. Aslında 1945’te başlıyor. Osmanlı’nın son zamanlarında işgal kuvvetleri kendi arasında oynarken görülüyor. 1945’te ortaya çıkıyor. Fenerbahçe Divan Kurulu üyelerinden bir tanesi İtalya’ya okumaya gidiyor. İtalya’da okurken rugby ile tanışıyor, oyuncu oluyor. Sonra Türkiye’ye dönünce rugby branşını kuruyorlar 1945’te. Sonra Galatasaray, Haydarpaşa Lisesi rugby branşını kuruyor ve takımlar arasında maçlar oluyor. 1947’ye kadar. Hatta rugby maçlarını genelde derbilerden önce yapmaya gayret gösteriyorlar ki seyircisi de bol olsun diye. Galatasaray Fenerbahçe derbileri öncesi ki, Fenerbahçe stadyumu yanında nizami bir rugby sahası varmış, orada 20 bin kişinin önünde oynarlarmış. Ta ki 1947’de Fenerbahçe Galatasaray’ı 12-0 yenene kadar… Bunu bahane ederek Galatasaray rugby branşını kapatıyor. Daha sonra Fenerbahçe kapatmak zorunda kalıyor. 1999 yılına kadar rugby Türkiye’de uyuyor. 1999’da Marc Mercier isimli bir Fransız, Ottomans takımını kuruyor. Türkiye’nin en eski ve tek rugby takımı olarak geçiyor. Hatta benim de eski takımım. Onu Kadıköy ve Bakırköy Rugby Takımı izliyor. Sonra TBSF kuruluyor. Ligler başlıyor. Ne kadar profesyonel ya da amatör tartışılır. Daha sonra birçok takım kuruluyor. Liglerde üç takımla bile oynadığımızı hatırlıyorum. Olimpiyat sporu olan rugby vesile ile ki, ilk kez 2016’da Rio Olimpiyatları’nda oynanacak, bakanlar kurulu TBSF adını Türkiye Ragbi Federasyonu olarak değiştirdi. Böylelikle Avrupa Rugby Federasyonu’na (FIRA-AER, şimdiki adı ile Rugby Europe) yedek üye olarak girdik, ondan sonra da tam üye olduk. Bu sene Uluslararası Rugby Birliği’ne de (IRB, şimdiki adı ile World Rugby) üye olabilirdik ama olamıyoruz çünkü üyelik şartları yerine getirilmiyor.

Bunu biz de bilmiyoruz.  Bakanlık ödenek çıkartmıyor. Bakanlık Federasyonun şu anki yönetimini istemiyor anlaşılan. İstemediği için de yasal bir seçimle gelmiş yönetim kuruluna karışamıyor ama ödeneğini de vermiyor.

Hayır, değil. Ama anlaşılan hiç parası yok TRF’nin. En basiti, belirli sayılarda hakem ve antrenörlük kursları gerekli… Erkek, kadın ve gençlerin ligleri olmalı, vs… Tabii federasyonun düzenlediği hakemlik ve antrenörlük kursları yok. Pardon, yalan söylemeyeyim, Samsunda iki defa antrenörlük eğitimi yaptılar ama 1 hafta kala yayınladıkları için katılım yok denecek kadar az oldu. Bu kurslar sadece TRF’nin belge verdiği eğitimlerdi. World Rugby ile bir alakası yoktu. Bildiğim kadarıyla birincisi fiyasko oldu, kimse belgelerini alamadı. Aldığım duyumlara göre ise gerekli resmi hiçbir kurumun onayı ve kaşesi olmayan, sadece TRF Başkanı imzalı belgelerin hiçbir işe yaramayacağı yönünde…

Diğer tüm branşlar aynı sorunu yaşıyor. Öyle bir durum oluştu ki, aynı Federasyon çatısı altındaki dört branş birbirine diş biler hale geldi.  Herkes bir araya gelememe konusunda birbirini suçlamaya başladı. Sonra olağan mali kurulda bir araya geldik. Geçen sene… Meğerse her şey aynı imiş… Aynı dertlerden mustaripmişiz. Dertlerimiz ne diye sorarsan; ilgisizlik, yönetim aczi, desteksizlik, gelişimi engellemek, hakem, antrenör problemleri, saha problemleri ve en önemlisi maddi problemler.

Şaibeli bir mali kurul olduğuna dair söylentiler var. TRF Başkanı Şahin Kömürcü ibra edildi diye biliyoruz.

Evet, ibra oldu. Kısaca güvenoyu aldı. Fakat nasıl? Burada uzun uzun anlatmak yerine olanları kaleme aldığım www.rugbyturkiye.net adresindeki yazımı okumanızı tavsiye ederim. Sayın Başkan 4-5 oy farkla kazandığı mali genel kurul sonunda orada bulunan delegeler ile notere gidip, olağanüstü genel kurul için dilekçe verdik. Yeter sayısı tuttuğu ve dilekçeler federasyona ulaştığı halde, TRF yönetim kurulu yasal süre içinde olağanüstü genel kurul ilanını yapmayarak suç işledi. Daha fazla bahsetmek istemiyorum çünkü konu hem Spor Genel Müdürlüğü Tahkim Kurulun’da kabul edilip görüşülmeye başladı, hem de Adalet Bakanlığı nezdinde incelenmekte. Yazımı okumak için linki tıklayabilirsiniz. http://www.rugbyturkiye.net/v2/sahin-komurcu-devri-bitti/

İki lig var. Toplam 16 tane. Ligde olmayan da takımlar var. Rugby branşı Unilig’de de var. Hem kadın hem erkek milli takımları var. Erkek Milli Takımı bir ara namağluptu Avrupa’da.

Bazı kadınlar erkeklerden bile daha iyi oynuyor bazen. Rugby’nin bir sürü türü var. Federasyon liglerinde 80 dakika oynanan "union” dediğimiz 15’er kişi ile oynanan türünü oynuyoruz. Kadınlar Türkiye’de, "sevens” denen, 7 kişilik takımların, 7 dakikadan 2 devre oynadıkları, olimpiyat sporu olan türünü oynuyor. Kadınlar sevens oynuyorlar. Erkekler hem sevens hem de union oynuyorlar. Kadınlar sevensda cidden başarılılar. Sevensda belki daha az darbe alırsın ama saha boyutu aynıdır. Ciddi kondüsyona ihtiyaç vardır. Union’da 30 kişi olduğu için sahada, ilerlemek için maç yerde ve bolca kontakt ile geçer.

Gönüllülük esaslı olduğu için isteyen istediği takımda oynuyor. Ciddi amatörüz. Amatörlüğün içinde bu işi ciddi şekilde yapmaya çalışıyoruz. Federasyondan destek almadığımız için kendi başımıza yapmaya çalışıyoruz.

En son biz Bosphorus Rugby (İstanbul Anadolu Jimnastik ve Spor Kulübü) olarak, bir organizasyon yaptık. 9 Mayıs’ta Fransa’dan "Cocks of the Tiger” isimli bir takım bizimle oynamaya geldi. Organizasyon öncesi ise 8 takımın katıldığı "Bosphorus Sevens Turnuvası”nı düzenledik. Tabii sadece biz değiliz bu tarz desteksiz organizasyonlar yapan. Bu sezon Kadıköy Rugby ve Ottomans Rugby’de yurtdışından gelen takımlar ile maçlar yaptılar. Hep kendi imkânları ile… Bu sene Fransızlar, Ruslar ve Yeni Zelandalılar misafirlerimiz oldu.

Hiç mi desteğimiz yok? Var tabii. Bosphorus Rugby olarak bizi İstanbul’da sağ olsunlar, Spor Müdürlüğü çok destekliyor. En büyük sponsorumuz Kadıköy Belediyesi. Her konuda yanımızdalar.

Rugby dünyada en fazla seyirci ve taraftar kitlesine sahip sporlardan biri. Ciddi bir ekonomisi var. Futbolcular kadar ciddi transfer ücretleri var yurtdışında.

FENERBAHÇE VE GALATASARAY İŞİN İÇİNE GİRERSE TÜRKİYE’DE RUGBY BİTER!

Profesyonelleşmesi gerek. Fenerbahçe, Galatasaray işin içine girerlerse Türkiye’deki diğer takımları bitirirler. Çünkü üniversite takımları dâhil kimse maddi yönden onlarla yarışamaz. Ama desteklemelerini çok isterim. Zaten 1945’li yıllarda Fenerbahçe’nin de Galatasaray’ın da rugby takımları vardı.  Ben ilk "rugby oynuyorum” dediğimde "o ne” diyorlardı. Şimdi "rugby oynuyorum” dediğim zaman "hangi takımda” diye soruyor insanlar. Eğer illa dar bir alan içinde hapsedilirse haksızlık edilmiş olur bu spora. Rugby’nin yayılması gerekir ama şu an için büyük takımların bu işe girmesi diğer takımların yok olması anlamına gelir şu an için.

Parasını verirsen çok var. Geçen sene İtalya’dan gelen bir takımla Kadıköy Rugby’nin maçı vardı. Onu Galatasaray TV yayınladı ilk kez.  Bosphorus Rugby en fazla televizyona çıkan takım bu sezon. Beşiktaş TV bizimle bir program yaptı. TRT Spor keza öyle… Rugbyi ve bizim takımı tanıttılar. Tanıtıyorlar ama iş maçı canlı yayınlamaya geldiğinde para istiyorlar. Yoksa ilgilerini çekiyor.

Herkes oynayabilir. Kilo, boy, pos hiç önemli değil. Herkese göre bir mevkii vardır rugby’de…

Hayır. Yurt dışında 70 yaşında oyuncular gördüm. "Ben incecik adamım, canımı çıkartılar” dersen, o kilodaki adamın oynayabileceği de bir mevkii vardır. Vücudun darbe aldıkça, oynadıkça kendini geliştirdiği için, zaten sakatlanma oranın azalıyor. Ama çok sert bir spor olduğunu unutmamak lazım. Akıllı bir insanın oynayacağı spor değil ama bu işin içine girdikten sonra bırakamazsınız. Oyuncu olarak, hakem olarak, koç olarak işin içinde kalıyorsunuz mutlaka. Rugby, hamurundan mıdır nedir, temelinde centilmenlik var. Bu yüzden de işin içine girdikten sonra çıkamıyorsun. Çünkü eğleniyorsun. Deşarj oluyorsun. Dostluğu başkadır. Başka bir spor dalında görmediğim bir geleneği vardır. Üçüncü devre… Maç biter, yenilen takım yenen takımın oluşturduğu tünelin içinden alkışlarla geçer. Sonra yenen takım diğerinin oluşturduğu tünelden alkışlarla geçer. En sonunda akşam hep beraber eğlenmeye gidersin. Maç içinde birbirinize kavga etseniz de, gereksiz sertliğe de girseniz, maç bittikten sonra, tünelden geçtikten sonra hep beraber eğlenilir. Çünkü herkes arkadaştır…

Üniversitelerde seyirci var. Ama üniversite takımları dışında seyirci pek yok.

Sert olduğu için ekstra sertliğe yer vermeyen bir spor. Ancak olan her şey de sahada kalır. Taraftar bazında, oyuncu bazında iş uzamaz.

Hayır. Krampon ve dişliğinizi alın gelin. Bu kadar. Masrafı yok.

Futbol Federasyonundan arta kalan zamanlarda biz maç yapabiliyoruz. Rugby sertliği gereği yumuşak bir alanda oynanması gereken bir spor. Gerçek çim olması gerekiyor veya kar, çamur gibi yumuşak zemin olmalı ki yere düştüğünüz de aldığınız darbe azalsın. Fakat biz İstanbul takımları olarak yıllardır suni çimde maç yapıyoruz. Suni çimde oynamak fiziksel olarak ciddi zarar veriyor. Gereksiz yere kaslarınız yoruluyor. Ekstra problem olarak halı saha yanıkları oluşuyor. Biz alıştık. İstanbul takımları olarak gerçekten güçlendik. İstanbul’da bir de gerçek çim sıkıntısı var. Bakımı zor olduğu için suni çime dönüştürülmüş birçok saha.

Rugby aslında Türk halkının mantalitesine çok uygun. Hem koşuyorsun, hem güreşiyorsun. Rugby oynamak cesaret ister. Herkes rugby sevebilir ama cesur olanlar oynar. Böyle "haydi, sahaya çıkayım” diyemezsin. Korkuyorsun gerçekten. Geriliyorsun… Yumuşak bir spor değil. Gerçekten arena. Savaşmaya çıkar gibi çıkıyorsun. Gerçekten riskli. Cesaret gerektiriyor.

Eskiden bilmiyorlardı, biliyorlar artık insanlar. İlgi çekici geliyor. "Korkmuyor musun, nasıl oynuyorsun, canın acımıyor mu” diye soruyorlar.

Karışık bir kural silsilesi var, güvenlik ön plana alındığı için. En basiti; al topu, kaç götür ve sayı yapmaya çalış. Defans yapmaya çalışan için de adamı durdur. Mantığı kavrarsan, ana temel noktaları kavrarsan rahat oynarsın. Rugby’nin ana kurallarından biri oyunun devam etmesidir. Amerikan futbolu ile arasındaki fark bu.  Akış önemlidir. Oyun çok az durur. 80 dakika boyunca tüm oyuncular, darbe atar, darbe yer, tekrar kalkar, tekrar düşer, koşar. Bir oyuncunun normal bir atlet kondisyonundan ziyade crossfit kondisyonuna ihtiyacı vardır. Ciddi atlet olmak gerekir. Hızlanıp da dümdüz bir ivme ile devam etmiyor performansın.

Maçlarda sakatlıklar çok fazla olmuyor. Standart olabilen şeyler dışında. Ezikler, çizikler, eklem ve kas zedelenmeleri, burkulmalar, dudak, burun kanamaları sayılabilir bu standarların içinde. Fakat bunlar uzun süreli şeyler olmaz genelde. Birkaç günde iyileşir. Fakat çapraz ve yan bağ zedelenmeleri veya kopma gibi sakatlıklar da oluşabilir. Bunların tedavisi ise malumunuz biraz uzun sürer. Dikkat edilmezse idmanlarda maçlardan daha fazla sakatlık olur. Maçlarda oyuncular kendilerini farkında olmadan daha fazla korurlar, idmanlarda ise daha rahat olduklarından daha az korurlar veya korumazlar. İşte burada da sorumluluk koçlardadır.

İlk başlarda hiçbir şey bilmediğin için sıkılabilirsin. Gördüğün ve algıladığın tek şey 30 adam üst üste, güreşiyor. Fakat kurallarını öğrendikçe izlemesi de zevkli hale gelir.

Benim de sunum partnerliğini üstlendiğim, aile şirketimizin yapımcılığını yaptığı bir sabah programı vardı. Bir sabah konuk olarak, 2005 yılında Eurovision’da Türkiye’yi temsil eden Gülseren ve eşi Luis geldi. Luis Kolombiya asıllı bir Fransız ve rugby oyuncusu ve bir haftasonu beni antrenmana davet etti. Seyretmeye zannettim oynamaya çağırıyormuş. Beşiktaş Süleyman Seba tesislerinde antrenman yaparlar. Antrenmana gittim ama çok korktum, "çıkmayacağım” dedim. Luis beni kolumdan tutup sahaya fırlattı. Çıkış o çıkış.

Hayır yok.

Elim uzun zamandır taşın altında. Yapabildiğim herşeyi yapıyorum zaten. Federasyon başkanı olmak çok daha komplike bir iş. Çok daha fazla devlet kurumları ile iç içesin. Bunun için sabırlı olmalı ve bürokrasiyi çok iyi biliyor olman lazım. Bu işi benden çok daha iyi yapabilecek, siyasetin içinden kişiler var. Ben hakeden yönetimlere elimden gelen desteği seve seve veririm.

Sivas’ta takım var, Samsun’da, Eskişehir’de, Ankara, Kocaeli, İzmir, Kuşadası, Edirne ve Bartın’da var. Deplasmanlara gidip gelme proplemi var. Mali nedenlerle gidemeyen takımlar var. Bu sebeple Anadolu takımlarının gelişmesi zorlaşıyor. Maç yapamadıklarından deneyim kazanamıyorlar. Oyuncular ise küsüp gidiyor çoğu zaman. İstanbul takımları olarak en şanslı olanlar bizleriz ama deplasman söz konusu olunca gerçekten zorlanıyoruz. Ben takımım adına deplasman konusunda bize destek olan Kadıköy Belediyesi’ne ve Maltepe Belediye’sine çok teşekkür ediyorum.

Bosphorus Rugby yeni bir takım. İstanbul Anadolu Jimnastik ve Spor Kulübü’nün rugby takımıyız. Ben aynı zamanda kulübün As Başkanıyım. Başkanımız ise Türkiye’deki ender kadın spor kulübü başkanlarından biri; Ayça Ulusoy. Genelde üniversite öğrencilerinden oluşan bir takım. Önümüzdeki sene üçüncü sezonumuza başlıyoruz. İstanbul Anadolu yakasındayız. Maltepe Süreyya Plajı’nda idman yapıyoruz.

Amerikan futbolu rugbyden türemiş bir spor. Kuralları farklıdır. Bizim korumamız yoktur. Toplarımız farklıdır. Amerikan futbolu küçük oval bir topa sahiptir. Bizimki onun iki katı büyüklüğünde yine oval bir toptur. Amerikan futbolunda ileri pas vardır, rugbyde sadece geri pas vardır. Amerikan futbolunda topsuz adama müdahale edebilirsin, rugby’de topsuz adama müdahale edemezsin.  Amerikan futbolunda oyun sıklıkla durur. Rugbyde oyunun ilerlemesi esastır. Esas fark, rugbyde koruma yoktur, Amerikan futbolunda vardır. Bana göre rugby daha güvenli. Amerikan futbolunda gereksiz bir sertlik var, korumalara da güvenerek sertlik yapılabiliyor

Çoğu insan deşarj olduğunu söylüyor. Mantaliteyi eğlenmeye odaklarsan eğleniyorsun. Yok, sadece galibiyete odaklanıyorsan, mutsuzluk ortaya çıkıyor. Böylece yenilirsen çok daha fazla hırslanıyorsun.

 

 

Yaklaşık 200 yaşındaki Haka, Yeni Zelandaya özgü... Haka'nın düşmanı caydırmaya yönelik haykırışları ve tehditkar savaş figürleri, bir Maori yerlisinin ölümden kurtuluş hikâyesini anlatıyor... Ama bu ilkel Maori dansı, ada sınırlarını çoktan aştı... Savaş dansının spor salonlarında ve sahalarda motivasyon amaçlı kullanımı hızla yaygınlaşıyor.

Haka Dansı, 1820'lerde, Maori'lerin önemli kabile lider-lerinden Te Rauparaha'nın düşmandan kaçıp saklandığı çukurda ölümü beklerken, mucize eseri kurtuluşunun anlatır Te Rauparaha şarkısında, ölümle yaşam arasında gidip gelirken gördüklerini ve hissettiklerini çok kısa ifadelerle dile getirir.

"Ka mate Ka mate" yani "ölüyorum, ölüyorum" sözleriyle başlayan Haka, Maori yerlisinin, düşmanın insafa geldiği an mırıldandığı, "Ka ora Ka ora" yani "yaşam, yaşam" sözleriyle devam eder. Şarkı, "saçlı adam" yani insafa gelen düşmanın gün ışığını yeniden sunması ve Te Rauparaha'nın çukurun derin-liklerinden yukarıya doğru adım adım çıkarak güneşe ka-vuşmasıyla biter.

İki yüzyıl önce ilkel Maori savaşçılarını yüreklendiren dans, artık sporcu bedenlerinde can buluyor.