Ragbi Filmleri - =KANGALS RUGBY (Sivas)=

tr Ragbi Filmleri - =KANGALS RUGBY (Sivas)=[shortrss] Daima Güclü (Forever Strong, 2008) https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=123 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=123

Filmin Konusu : Rick Penning , ABD Okul Liginde bir takımda oynamaktadır. Çok yeteneklidir fakat sorunları yüzünden kendini oyuna tam veremez. Bar çıkışında sarhoşken polislere yakalanır ve cezalandırılır. Cezasına gözetmenlik yapacak kişi ise rakip takımlardan birinin koçu Gelwixtir. Rick kendini keşfetme yolunda Gelwixten yardım alacak ve önlerindeki büyük final maçını beraberce bekleyeceklerdir. Bu onların hayattaki en büyük sınavlarından biri olacaktır.

Ragbi Filmleri admin Fri, 01 Nov 2019 10:12:01 +0300 [/shortrss] [fullrss] Daima Güclü (Forever Strong, 2008) https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=123 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=123

Ragbi Filmleri Fri, 01 Nov 2019 10:12:01 +0300

(Ses kalitesi biraz kötü)

Filmin Konusu: Rick Penning , ABD Okul Liginde bir takımda oynamaktadır. Çok yeteneklidir fakat sorunları yüzünden kendini oyuna tam veremez. Bar çıkışında sarhoşken polislere yakalanır ve cezalandırılır. Cezasına gözetmenlik yapacak kişi ise rakip takımlardan birinin koçu Gelwixtir. Rick kendini keşfetme yolunda Gelwixten yardım alacak ve önlerindeki büyük final maçını beraberce bekleyeceklerdir. Bu onların hayattaki en büyük sınavlarından biri olacaktır.

[/yandexrss][shortrss] Yenilmez (İnvictus) Filmi. N.Mandela ve 1995 Yıl Dünya Kupası https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=59 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=59 sivas kangals rfc

1995 Yılı ise Mandela için bir başka özel yıl oldu. Güney Afrika’nın en popüler sporu olan ve genellikle Güney Afrikalı beyazların ilgi gösterdiği ‘Ragbi‘...

Ragbi Tarihi, Ragbi Filmleri admin Thu, 31 Oct 2019 19:57:50 +0300 [/shortrss] [fullrss] Yenilmez (İnvictus) Filmi. N.Mandela ve 1995 Yıl Dünya Kupası https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=59 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=59

1995 Yılı ise Mandela için bir başka özel yıl oldu. Güney Afrika’nın en popüler sporu olan ve genellikle Güney Afrikalı beyazların ilgi gösterdiği ‘Ragbi‘...

]]> admin Thu, 31 Oct 2019 19:57:50 +0300 [/fullrss] [yandexrss] Yenilmez (İnvictus) Filmi. N.Mandela ve 1995 Yıl Dünya Kupası https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=59 sivas kangals rfc

1995 Yılı ise Mandela için bir başka özel yıl oldu. Güney Afrika’nın en popüler sporu olan ve genellikle Güney Afrikalı beyazların ilgi gösterdiği ‘Ragbi‘...

Ragbi Tarihi, Ragbi Filmleri Thu, 31 Oct 2019 19:57:50 +0300

Mandela devlet başkanı seçildiği zaman bütün dünya kaygılı gözlerle Güney Afrika’yı takip ediyordu. Genel kanaat beyazların siyahlara yaptıklarını şimdi de siyahların beyazlara yapacağı yönündeydi. Hapisten çıktığı gün yüz binlerce siyah Afrikalı ‘Şimdi sıra ordumuzu kurmakta’, ’İntikam zamanı geldi‘ sloganlarıyla liderlerini karşıladı. O dönemde binlerce Güney Afrikalı beyaz, yeni iktidar döneminde öldürülecekleri ya da tutuklanacakları korkusuyla ülkeyi terk etti. Ancak; Mandela yaptığı ilk konuşmada ‘ En büyük mücadelesinin siyahların yaşadıklarını beyazlara yaşatmamak olacağını, ırkçılığın ve ayrımcılığın bir daha bu topraklarda hüküm süremeyeceğini ‘ haykırdı. Hatta kendi tabanının tepkisini çekmek pahasına ülkedeki beyaz azınlığa kendilerini güvende hissedebilmeleri için daha yakın durmaya özen gösterdi, münferit olaylar dışında hiç bir beyaz aktiviste tutuklama, saldırı, suikast gerçekleşmedi. 1992 Yılında Atatürk Uluslararası Barış Ödülü Nelson Mandela’ya verildi.

1995 Yılı ise Mandela için bir başka özel yıl oldu. Güney Afrika’nın en popüler sporu olan ve genellikle Güney Afrikalı beyazların ilgi gösterdiği ‘Ragbi‘ oyununun dünya şampiyonası Güney Afrika’da gerçekleşiyordu. Mandela Güney Afrikalı beyazların sembolü olan Ragbi oyununu sahiplendi. Sporun uluslararası dilinin ülkedeki birlik ve beraberliğe katkı sağlayacağına inandığını belirterek Güney Afrika Ragbi Milli takımını bütün Güney Afrika’nın sembolü haline getirdi. 1995 Ragbi Dünya Şampiyonası Final maçında Güney Afrika takımı Yeni Zelanda takımını yenerek dünya şampiyonu olduğunda; büyük bir kısmını beyaz Afrikalıların oluşturduğu tribünler Mandela’nın adını haykırıyordu. Yıllarca Mandela’ya karşı düşmanlık besleyen beyaz bir Güney Afrika’lı yazar ise o anı şu cümlelerle kağıda döküyordu "Ülke olarak o kadar büyük bir zafer kazanmıştık ki! Kendimizi bir rüya da zannediyorduk. Yıllarca tehdit olarak gördüğümüz siyahlarla kucaklaşıyor, şampiyonluğu kutluyorduk. Güney Afrika tarihinde ilk kez tek bir ulus olarak kutlama yapıyordu…" 2009 Yılında Oscar Ödüllü Aktör Matt Damon’ın baş rolünü oynadığı Invictus ( Yenilmez ) filmi Nelson Mandela’nın 1995 yılında gerçekleşen Ragbi Şampiyonasında ülkesini nasıl birleştirdiğini konu alyor.

Hiç kuşku yok ki, Nelson Mandela ve onun mücadelesi demokrasiyi gerektiğinde binilip, gerektiğinde inilecek bir tren gibi görenlere karşın gerçek demokrasinin ve demokratlığın en çarpıcı örneklerinden birisini temsil ediyor. Bütün hayatı boyunca ırkçılığa, ayrımcılığa karşı mücadele edip, 70 küsür yaşında çıktığı hapisten herkesin beklentisinin aksine intikamcı değil, birleştirici ve uzlaştırıcı bir yol izleyen Mandela sadece siyahların değil beyazların da kahramanı olmayı başardı. Demokratlığı sadece mağdur ve güçsüz olduğunda hatırlayanların aksine gücünün zirvesindeyken ilkelerinden ve insanlığından taviz vermedi. Bütün Güney Afrika’nın başkanı olarak; gerçek bir demokrat ve önder olmayı başardı.

sivas kangals rfc

[/yandexrss][shortrss] Yaşamak İçin | Alive (vidyo) https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=20 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=20

Ragbi Tarihi, Ragbi Filmleri admin Thu, 31 Oct 2019 13:57:46 +0300 [/shortrss] [fullrss] Yaşamak İçin | Alive (vidyo) https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=20 https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=20 sivas kangals rfc

13 Ekim 1972 günü öğleden sonra insanlık tarihinin en acı olaylarından biri yaşanmak üzeredir. İçinde Uruguaylı bir ragbi takımının oyuncuları bulunan uçak And dağlarına çakılır.]]> admin Thu, 31 Oct 2019 13:57:46 +0300 [/fullrss] [yandexrss] Yaşamak İçin | Alive (vidyo) https://kangals.rugby.az/index.php?newsid=20

Ragbi Tarihi, Ragbi Filmleri Thu, 31 Oct 2019 13:57:46 +0300

13 Ekim 1972 Cuma günü, bir Uruguay Hava Kuvvetleri twin turboprop Fairchild FH-227D uçağı, Uruguay'ın Montevideo şehrindeki Stella Maris Koleji'nin "Old Christians" isimli rugby takımını And Dağları üzerinden geçen bir uçuşla Şili’nin Santiago şehrinde yapacakları karşılaşmaya götürüyordu.

Yolculuk bir gün önce 12 Ekim’de Carrasco Uluslararası Havaalanı’nda başlamıştı ancak fırtınalı dağ havası yüzünden, uçak geceyi geçirmek üzere Arjantin’in Mendoza şehrine inmişti. 13 Ekim öğleden sonra yolculuğa devam etmek üzere havalanan uçak kısa süre sonra dağlardaki bir geçitin üzerinden uçmaya başlamıştı. Uçağın pilotu Santiago’daki hava kontrol görevlilerine Şili’nin Curicó şehri üzerinde olduğunu bildirmiş ve iniş için gereken izni almıştı. Daha sonra bunun ölümcül bir hata olduğu ortaya çıkacaktır.

Hâlâ dağların üzerinden seyretmesine rağmen bulut örtüsünün içinden geçerek alçalmaya başlayan uçak kısa süre sonra isimsiz bir zirveye çarptı. Sonraları Cerro Seler adı verilen, Glaciar de las Lágrimas (Gözyaşları Buzulu) olarak da bilinen zirve, Şili ile Arjantin arasındaki uzak dağlık sınırda Cerro Sosneado ve Tinguiririca Volkanı arasında yer alıyordu. 4.200 metrelik rakımda zirveye çarpan uçağın sağ kanadı koparak geriye doğru fırladığında kuyruk üzerindeki dikey dengeleyiciyi kopararak gövde üzerinde arkada kocaman bir delik açılmasına neden olmuştur. Az sonra ikinci bir zirveye çarpan uçağın sol kanadı da kopunca geriye yalnızca havada ilerleyen bir gövde kalmıştır. Yere çakılan gövde dağın dik bir eğiminden kayarak bir kar yığınına takılarak durabilmiştir.

İlk günler

Kırk beş yolcudan onikisi kaza esnasında ya da hemen sonra, beşi ertesi sabah ve biri de yaralarına yenik düşerek sekizinci gün ölmüştür. Geride kalan 27 kişi dondurucu soğuk altında dağların yüksek rakımında hayatta kalmanın çok zor olduğu koşullarla karşı karşıya kaldı. Şartların gerektirdiği hiçbir teçhizata sahip değillerdi. Yirmi dört yaşındaki Adolfo "Fito" Strauch, pilot kabinindeki güneş siperliklerinden yararlanarak birkaç güneş gözlüğü yapmıştı ancak, kar körlüğünü engellemek için dağcı gözlükleri, soğuktan koruyacak giysileri ve buzda yürüyebilmek için kramponları yoktu. Daha da kötüsü hiçbir tıbbi gerecin olmamasıydı. Aralarında bulunan Tıp birinci sınıfta okuyan iki öğrenci uçaktan kalanlarla kırık çıkıklar için derme çatma ateller yapmak zorunda kalmıştır.

Arama

Üç ülkeden arama ekipleri kaybolan uçağı aramaya başladılar. Ancak beyaz olan uçak, karın içinde kaldığından gökyüzünden görülemiyordu. Sekiz gün sonra arama çalışmaları durduruldu. Uçakta transistörlü küçük bir radyo bulan çocuklar dağdaki on ikinci günlerinde aramaların durdurulduğunu haber aldılar. Kurtulanlarla yapılan röportajlara dayanarak yazılmış olan Alive: The Story of the Andes Survivors adlı kitapta Piers Paul Read aramaların durdurulduğunu öğrendikten sonra geçenleri şöyle aktarır:

Roy’un etrafında toplananlar haberi duyduktan sonra ağlamaya ve dua etmeye başladılar. Batıda yükselen dağlara doğru sakince bakan Parrado dışında hepsi ağlıyordu. Gustavo [Coco] Nicolich uçaktan çıkıp geldiğinde suratlardaki ifadeden ne olduğunu anlamıştı. Bavullardan ve rugby formalarından yapılmış olan duvardaki delikten tırmanarak loş tünelin ağzında çömeldi, hüzünlü gözlerle ona bakanlara "Hey çocuklar” diye bağırdı, "iyi haberler var! Az önce radyodan duyduk. Aramayı durdurmuşlar.”. Uçağın içinde bir sessizlik olmuştu. İçinde bulundukları çıkmaz durumun ümitsizliğini idrak ettikçe ağladılar. Paez kızgınlıkla Nicolich’e bağırdı: "Allah aşkına bunun neresi iyi haber?”. "Çünkü” dedi Nicolich, "Buradan kurtulmak bize kaldı.” Tek başına bu çocuğun cesareti herkesin umutsuzluğa kapılmasını önlemişti.

Yiyecek ve içecek

Hayatta kalanların elinde sadece birkaç çikolata, çerez ve birkaç şişe şarap vardı. İlk günlerde, zaten az olan yiyecek stoklarını aralarında azar azar paylaşarak idare etmeye çalıştılar. Fito karı eriterek su elde etmenin bir yolunu buldu.

Ne kadar az pay etseler de, stoklar kısa sürede tükendi. Karla kaplı dağlık arazide ne bir doğal bitki örtüsü vardı ne de herhangi bir hayvan yaşıyordu. Hayatta kalabilmek için, ölen arkadaşlarının cesetlerini yemeye karar verdiler. Bu, kolay alınmış bir karar değildi, ölenlerin çoğu hem sınıf arkadaşları hem de yakın dostlarıydı. Nando Parrado 2006 yılında yayımlanan Miracle in the Andes: 72 Days on the Mountain and My Long Trek Home adlı kitabında bu kararı şöyle yorumlar:

Yüksek rakımda vücudun kalori ihtiyacı astronomiktir… açlıktan ölüyorduk ve yiyecek bulma umudumuz da kalmamıştı, ama açlığımız o kadar arttı ki yine de aramaya devam ettik… tekrar tekrar uçağın gövdesinde kalmış kırıntıları aradık durduk. Bavulların deri kısımlarını koparıp yemeye çalıştık. Bu maddelerdeki kimyasalların bize yarardan çok zarar vereceğini bile bile… Koltuk oturaklarını saman buluruz ümidiyle parçaladık ama içinden sadece yenmesi mümkün olmayan koltuk süngeri çıktı. Tekrar tekrar aynı sonuca varıyordum kafamda: Eğer üstümüzdeki elbiseleri yemeyeceksek burada alüminyumdan, plastikten, buz ve kayadan başka hiçbir şey yoktu.

Piers Paul Read’in Alive kitabında önemle üzerinde durduğu gibi yolcuların hepsi Katolikti. Read’e göre bazıları yaptıklarını hıristiyanların Eucharist ayinine denk gördü. Bazıları başlarda çekingen davrandıysa da hayatta kalmanın başka bir yolu olmadığını anlayarak birkaç gün içinde fikirlerini değiştirdiler.

Çığ

İlk başta hayatta kalanların sekizi uçağın enkazında uyurken üzerlerine düşen bir çığ sonucu 29 Ekim gecesi hayatını kaybetti.

Zor kararlar

Çığdan sonra çocukların bazısı, hayatta kalabilmenin tek yolunun dağları tırmanarak aşmak ve yardım aramak olduğunda ısrar ettiler. Yardımcı pilotun Curico’yu geçtiklerini belirtmesi nedeniyle Şili topraklarının, batıda yalnızca birkaç mil ötede olduğunu düşünüyorlardı. Grubun içinde en sağlıklı ve güçlü olanlar her yöne doğru yaptıkları ufak yürüyüşlerle hem uçağın kopan kuyruğunu hem de kaza anında kaybolan arkadaşlarını araştırdı. Böyle bir yürüyüş sonucunda altı kişinin cesedini, daha yüksek bir rakımda buldular. Yürüyüşlere katılmak isteyenler, bu kadar yüksek rakımda yürümenin ve amansız geçen soğuk gecelere dayanmanın zorluğu karşısında bundan vazgeçtiler.

Birkaç denemeden sonra Nando Parrado, Roberto Canessa ve Antonio "Tintin" Vizíntin’den oluşan son bir grup kuruldu. Roberto Canessa'nın ısrarıyla ilk önce Parrado ile birlikte kuyruğu bulmak için doğuya doğru gitmeye karar verdiler. Bu denemelerinde uçağın kuyruğunu buldular. Kuyruğun içinde birkaç bavul bulunuyordu. Çok az yemek artığı, bir çizgiroman, giysi ve sigara buldular. Tintin'in bulduğu, boruların çevresine sarılmış yalıtım malzemesi, daha sonra kurtulmalarını sağlayan önemli bir nokta olacaktı.

Telsiz

Kazadan hemen sonra uçağın kokpitindeki telsizi kullanmak için bir girişimde bulunmuşlardı ama telsizi çalıştıracak güç kaynakları yoktu. Kazadan kurtulan ancak daha sonra çığ altında kalarak ölen uçağın bakım görevlisi, uçağın akülerinin kaybolan kuyruk bölümünde olduğundan söz etmişti.

Kuyruğu bulunca akülerin yerini de tespit ettiler ancak uçağın gövdesine taşınamayacak kadar ağır olduğunu farkedince telsizi kuyruğun yanına getirmeye karar verdiler. Geriye dönen çocuklar, hayatta kalanların en gençlerinden Roy Harley’nin gönülsüz de olsa yardım etmesini sağladılar. Harley aralarında elektronikten anlayan tek kişiydi. Birkaç süren uğraşının ardından Harley ve Canessa telsizi çalıştıramayacaklarına karar verip geri döndüler. Telsizin akü ile değil, uçak motorunun ürettiği güçle çalıştığını bilmiyorlardı.

Uyku tulumu

Artık tek kurtuluş yolunun batıya doğru dağları aşmak olduğunun farkına varmışlardı. Ancak geceleri hayatta kalmanın bir yolunu bulmadan tırmanmaya çalışmak olanaksızdı. İşte bu noktada uyku tulumu fikri ortaya atıldı.

Nando Parrado, Miracle in the Andes: 72 Days on the Mountain and My Long Trek Home adlı kitabında otuz dört yıl sonra şunları yazacaktı:

İkinci büyük zorluk, özellikle de günbatımından sonra soğuktan kendimizi korumaktı. Yılın bu zamanlarında gündüzleri hava sıcaklığı donma derecesinin üzerine çıkabiliyordu ancak geceleri bizi öldürecek kadar soğuk oluyordu. Ayrıca artık açık yamaçlarda sığınacak bir yer bulamayacağımızı da biliyorduk. Uzun geceleri donmadan geçirebilmenin bir yolunu bulmalıydık ve uçağın kuyruk bölümünden kurtardığımız yalıtım malzemeleri bize çözüm yolunu gösterdi… yolculuk hakkında fikirlerimizi paylaşırken bu yalıtım parçalarını birbirine dikerek büyük ılık bir battaniye yapabileceğimizi farkettik. Sonra da bu battaniyeyi ikiye katlayıp kenarlarını diktiğimizde, üç kişinin içine girip soğuktan kendini koruyabileceği büyük yalıtılmış bir uyku tulumu yapabileceğimizi anladık. Üç kişinin vücut sıcaklığı ve yalıtkan malzemenin yardımıyla en soğuk gecelerin bile üstesinden gelebilecektik.

Carlitos bu işi üstüne aldı. Daha küçük bir çocukken annesinden dikiş dikmeyi öğrenmişti. Annemin makyaj çantasında bulduğum dikiş setini kullanarak hemen işe koyuldu… daha hızlı çalışabilmek için bize de dikiş dikmeyi öğretti ve hepimiz sırayla işe koyulduk… Carlitos, Coche, Gustavo [Zerbino] ve Fito içimizdeki en hızlı ve en iyi terzilerdi.

Uyku tulumu tamamlandıktan ve hayatta kalanlardan Numa Turcatti yaraları nedeniyle öldükten sonra, daha önceleri kararsız olan Canessa da yola çıkmanın doğru olacağına kanaat getirdi ve üç yolcu 12 Aralık’ta tırmanmaya başladılar.

12 Aralık

12 Aralık 1972’de, kazanın üstünden iki ay geçtikten sonra Parrado, Canessa ve Vizintín tırmanmaya başladılar. Önde giden Parrado’yu diğerleri sık sık yavaşlaması için uyardı. Hâlâ çok soğuk olmasına rağmen, uçağın kuyruğundan çıkardıkları yalıtım malzemesi ile yaptıkları uyku tulumu sayesinde geceleri hayatta kalabildiler.

Tırmanışlarının üçüncü gününde, Parrado diğer ikisinden önce dağın tepesine ulaştı. Orada gördüğü, kelimenin tam manasıyla nefesini kesti. Göz alabildiğince dağlar uzanıyordu önünde. Uzaklarda küçük bir "Y" görünce dağdan çıkışın buradan olduğunu düşündü ve umudunu kaybetmedi. Tırmanışlarının planladıklarından daha fazla enerji gerektireceğini anlayınca ve yiyecek stokları da azalınca Parrado ve Canessa, Vizintín’i kaza mahalline geri gönderdiler. Geri dönüş sadece üç saat sürdü.

Kurtarma ve geri dönüş

Parrado ve Canessa birkaç günlük yürüyüşün sonunda kar çizgisinin bitimine ulaştı. Dokuzuncu gece dinlenmek için durakladılar. Parrado ateş yakmak için çalı çırpı toplarken Canessa’nın dikkatini, nehrin öte yakasında at üzerinde bir adama benzer bir karaltı çekti ve Parrado’ya nehrin kenarına inmesi için bağırdı. Önce Canessa’nın hayal gördüğünü sanmışlardı ancak sonunda üç atlıyı gördüler. Aralarındaki nehre rağmen Nando ve Canessa durumlarını adamlara anlatmaya çalıştılar. Atlıların içindeki Şilili Huaso Sergio Catalan "yarın" diye bağırarak cevap verdi. Kurtarılacaklarını anlamışlardı ve nehrin kenarında uyumak için yerleştiler. Ertesi gün geri dönen atlılar bir taşa kâğıt ve kalem bağlayarak delikanlılara attılar. Parrado uçak kazası hakkında bir not yazarak taşı onlara geri attı. Catalan, at üzerinde çok uzun bir yol katederek yardım aramaya gitti ve sonunda helikopterlerle bir kurtarma ekibi geldi. Nando helikopterlerle birlikte dağlara, diğer hayatta kalanların yerini göstermek için geri döndü. 13 Ekim Uruguay Hava Kuvvetleri Uçuş 571 kazasından sağ kurtulanların olduğu haberi uluslararası basına da sızdığından yöre gazeteci akınına uğradı.

Dağda kurtarma

Kaza yerinde kalanlar Parrado ve Canessa’nın yardım bulduğunu ertesi gün radyodan öğrendi. Aynı gün, 22 Aralık 1972'de öğleden sonra iki arama kurtarma görevlisi ve Parrado'yu taşıyan helikopter bölgeye ulaşarak hayatta kalanların yarısını helikoptere aldı. Kurtarma görevlileriyle birlikte geride kalanlar, geceleyin And Dağları’nda uçuşun zorluğu nedeniyle ertesi sabah gelecek olan helikopteri bekledi. İkinci helikopter 23 Aralık günü gündoğarken kaza mahalline ulaştı ve kazadan kurtulan on altı kişinin tamamı kurtarılmış oldu. Kurtulanlar Santiago’daki hastanelere götürülerek, yükseklik hastalığı, dehidratasyon, soğuk çarpması, kırık kemikler, iskorbüt ve kötü beslenme nedeniyle tedavi gördüler.

Kötü haber

Kazazedeler, yanlarında taşıdıkları peynirleri yiyerek hayatta kalmayı başardıklarını söylediler. Diğer detayları aileleriyle paylaşmayı planlamışlardı. Ancak kaza yerinde çekilen fotoğraflar basına sızdırıldı ve sansasyon yaratmak üzere hazırlanmış yazılarla kamuoyunun önüne neredeyse atıldılar.

Kazadan kurtulanlar 28 Aralık günü Montevideo’da Stella Maris Koleji’nde bir basın toplantısı yaparak son 72 gün başlarına gelenleri anlattılar. (Daha sonraki yıllarda iki kitabın yayımlanmasına, iki filmin çekilmesine ve bu olay hakkındaki resmî web sitesinin hazırlanmasına da yardımcı oldular).

Kazada ölenlerden geriye kalanlar, kaza mahallinden yarım mil ötedeki bir taş yığının altına gömüldü. Mezarın tam ortasına demir bir haç kondu. Uçağın gövdesinden geriye kalanlar maceraperestlerin ilgisini çekme ihtimaline karşı yakıldı.

Kurtulan onaltı kişi

José Pedro Algorta, 21

Roberto Canessa, 19

Alfredo "Pancho" Delgado, 24

Daniel Fernandez, 26

Roberto "Bobby" François, 20

Roy Harley, 20

José Luis "Coche" Inciarte, 24

Alvaro Mangino, 19

Javier Methol, 38

Carlos "Carlitos" Páez, 18

Nando Parrado, 22

Ramon "Moncho" Sabella, 21

Adolfo "Fito" Strauch, 24

Eduardo Strauch, 25

Antonio "Tintin" Vizíntin, 19

Gustavo Zerbino, 19

Ölenler

24 yolcu ve beş mürettebatın tamamı dağda öldü:

Francisco "Panchito" Abal, 21

Gaston Costemalle, 23

Rafael Echavarren, 22

Albay Julio César Ferradás, 39, Pilot

José Guido Magri, 23

Alexis "Alejo" Hounié, 20

Yarbay Dante Lagurara, 41, Yardımcı pilot

Filipe Maquirriain, 22

Mrs. Graciela Mariani, 43

Julio Martínez Lamas, 24

Teğmen Ramon Martínez, 30, Yönbulucu

Daniel Maspons, 20

Juan Carlos Menéndez, 22

Mrs. Liliana Methol, 34

Mrs. Esther Nicola, 40

Dr. Francisco Nicola, 40

Gustavo "Coco" Nicolich, 20

Arturo Nogueira, 21

Mrs. Eugenia Parrado, 50

Susana "Susy" Parrado, 20

Marcelo Pérez, 25

Enrique Platero, 22

Çavuş Ovidio Ramirez, 26, Kabin görevlisi

Çavuş Carlos Roque, 24, Bakım görevlisi

Daniel Shaw, 24

Diego Storm, 20

Numa Turcatti, 24

Carlos Valeta, 18

Fernando Vasquez, 20

[/yandexrss]